Iets voor mensen betekenen, elke dag…

datum: 20-12-16

11-6-2016

Eindelijk, daar gaan we dan! We zijn in Lösnich, Duitsland en rijden zojuist weg vanuit ons motorhotel. Het is negen uur in de ochtend, mijn vriendin zit achterop en voor ons rijdt mijn vader met mijn stiefmoeder Anke achterop.
Het is wat bewolkt en ze voorspellen regen, dus we besluiten om naar Cochem te rijden. Dit is een toeristentrekker waar iedere dag bussen vol met mensen worden losgelaten om door het stadje aan de Moezel te struinen.
Ik volg mijn vader (zoals altijd) door de mooie straten van dit prachtgebied waar bergen en rivieren samenkomen en dorpjes tegen de berg opgebouwd zijn. Wij zijn nog geen tien minuten verder; ik zie mijn vader twijfelen, maar hij besluit een weg in te gaan waar je volgens het verkeersbord eigenlijk niet in mag. We rijden door de straat met aan beide kanten mooie, grote vrijstaande huizen en rijden op een kruispunt af…

Vanaf hier gaat het mis, er gebeurt iets wat ik me nooit had kunnen voorstellen. Op het kruispunt wat ik net nog in de verte zag, worden mijn vader en Anke geschept door een auto die met ongeveer 60 kilometer per uur van links aan komt rijden.
Een knal, en een soort van slow motion beeld van twee mensen die door de lucht vliegen en van de motor af vallen. En de auto die super snel tot stilstand komt omdat hij niet meer verder kan rijden doordat heel de voorkant is doorgezakt en de wielen blokkeren. Ik zet mijn motor meteen stil en mijn vriendin springt achter mij vandaan en rent richting mijn vader en Anke. Ik volg en ren naar de stilliggende lichamen toe…

Mijn vader ligt wel 10 meter van Anke vandaan en ze komen allebei ongeveer tegelijk weer bij na een hele korte black-out. Anke geeft meteen aan dat ze pijn heeft aan haar borst en moeilijk kan ademen. Ik leg mijn sjaal onder haar hoofd, rits haar jas open en trek haar helm van haar hoofd. Je ziet meteen dat het beter gaat met mijn pa in vergelijking met Anke. Ondertussen zijn er allerlei mensen uit de omliggende huizen gekomen om te kijken waar die knal vandaan kwam. We roepen de omstanders om hulp. De weg word afgezet met een mooie groene trekker en aan de andere kant door een auto. Ook wordt er gebeld naar het alarmnummer. Een man waarvan later blijkt dat hij bij de brandweer werkt, helpt ons en doet wat testjes om te kijken of Anke geen hoofdbeschadiging heeft. Na 10 minuten komt er tot mijn verbazing en opluchting al een trauma helikopter aan vliegen. Voordat ik het weet zijn ze al met Anke bezig. We zeggen haar dat alles goed komt en dat we bij haar blijven. Zoals ze is geeft Anke ons luchtkusjes om te laten weten dat het goed is. Vervolgens wordt ze op straat in slaap gebracht en nemen haar mee naar Trier. Deze stad heeft  een heel groot ziekenhuis waar ze de beste apparatuur bezitten om Anke  te helpen. (Dit vertelt de brandweerman die mij en mijn vriendin rustig probeert te houden en te informeren over wat er allemaal gebeurt).
Ook mijn vader wordt even later afgevoerd naar een ander ziekenhuis. Veel tijd om hierover na te denken hebben we niet want de brandweerman brengt ons  naar het ziekenhuis in Trier waar Anke naartoe is gevlogen.

Ons motorweekend is voorbij en wordt vervangen door een 10 daagse ‘vakantie’ in het ziekenhuis van Trier. Anke blijft na de klap namelijk 6 dagen in coma omdat ze zoveel heeft gebroken en gekneusd waardoor haar lichaam nog niet meteen uit zichzelf kan functioneren. Het meest gevaarlijke aan heel het verhaal is het infectiegevaar. Nadat wij bij Anke zijn geweest en informatie hebben gehad van de dokters besluiten wij mijn vader te gaan zoeken in het ziekenhuis in Wittlich. Zonder enige aarzeling zorgen wij ervoor dat mijn vader met de taxi naar Trier wordt gebracht en daar uiteindelijk een bed krijgt. Mijn vader heeft op dit moment een hersenschudding en verschillende breuken en ook hij zal geopereerd moeten worden.

Op een moment zoals dit  ligt alles in handen van  anderen, van deskundigen, je kan niets anders doen dan afwachten. Elkaar steunen wanneer de realiteit je weer een klap in  je gezicht geeft. Twee keer per dag kunnen wij naar Anke gaan kijken op de intensive care afdeling. Met de wetenschap dat ze op het randje ligt van niet overleven of juist wel. Elke dag is het weer afwachten of het goed met haar gaat of niet. Ze ligt erbij als een kasplantje en krijgt hulp van allerlei apparaten. De artsen die op de afdeling werken  vinden het na een 24 uur dienst nog altijd de moeite om ons aan te spreken en uit te leggen wat de status is van Anke op dat moment.
Na zes dagen krijgen wij nieuws dat Anke wakker is; het is de trouwdag van mijn pa en Anke. Ze is zwak en nog niet echt voor rede vatbaar. Maar ze is wakker en dat is een hele stap, eentje waar wij deze zes dagen alleen maar van hebben gedroomd.
Ze valt af en toe weg, en kan moeilijk praten door de beademingsbuis die in haar keel heeft gezeten. Maar ze herkent ons en wij barsten allemaal in tranen uit. De dokter is super positief en geeft ons telkens weer hoop dat ze er bovenop gaat komen. In vier dagen tijd is het ongelooflijk hoe snel Anke aanspreekbaar wordt en er langzaam bovenop krabbelt. Het is tijd voor mij en mijn vriendin om terug naar huis te gaan. Het kan weer en natuurlijk zullen we elke dag contact hebben. In deze tien dagen hebben wij ontzettend veel steun gehad aan onze familie en vrienden en ons werk. En de mensen van het motorhotel die erg betrokken waren.

Omdat ik weer een normaal leven wil gaan leiden, en afleiding wil hebben, ga ik zo snel mogelijk weer werken. Op het moment dat ik terug kom in Nederland heb ik een administratieve baan waar ik kort gezegd heel de dag bezig ben met projectjes regelen waar uiteindelijk een paar partijen super veel geld mee verdienen. De eerste week dat ik op het kantoor zit, merk ik meteen dat ik niet meer dezelfde ben dan voor dat ik wegging.

Door deze gebeurtenis en de dagen in het ziekenhuis voel ik mij vooral een nietsnut en wil ik ook graag iets voor mensen gaan betekenen. Door alle mensen die ons hebben geholpen in Duitsland, heb ik een bepaalde puurheid ervaren. Mensen die er zijn om een ander te helpen als er niemand anders is om dit te doen.

Een normaal leven leiden en afleiding zoeken, is dus eigenlijk het laatste wat ik nodig heb. Dus ga ik eindelijk naar mijn gevoel luisteren en rondkijken wat ik kan betekenen  voor anderen. Ik bemerk een vastberadenheid bij mezelf en ben bereid om heel mijn veilige en goed geregelde leven om te gooien. Want ik weet: dat alles zo maar ineens voorbij kan zijn.

Anke werkt hard om er lichamelijk weer helemaal bovenop te komen. Waarschijnlijk heeft ze hier nog veel tijd voor nodig. Maar dit is helemaal niet erg, wij zijn namelijk allemaal hartstikke trots op haar wat ze heeft bereikt en we zijn blij dat ze er nog is. Ook mijn vader is goed aan de weg aan het timmeren om weer de oude te worden.

Zelf ben ik niet meer zo’n egocentrisch individu die alles aan zich voorbij laat gaan om zonder zorgen mijn leventje te leiden.
Ik heb een kans gekregen om te werken bij CaRespect, een klein thuiszorgbedrijf in Bergen op Zoom. Zorg leveren waar de cliënt de regie heeft. Waar persoonlijke aandacht en wederzijds respect voorop staat. Ik kan nu, volledig door mijzelf te zijn en mijn kwaliteiten te gebruiken, mensen helpen die niet alles meer zelf kunnen.
Natuurlijk is het even wennen, maar er is nog geen moment geweest dat ik er spijt van heb gehad.Ik ga elke dag met een goed gevoel naar mijn werk en leer elke dag weer wat bij. Het is aanpoten hoor, echt! Maar het is echt de moeite om iets voor mensen te betekenen, elke dag…

Jelmer de Waard

 

Deel dit met vrienden:

Meer blogs

Bekijk

De maatschappij en mijn beperking

Bekijk

De gebroeders Kramers, drijvende krachten achter thuiszorgorganisatie CaRespect

Bekijk

De zorg van CaRespect

Bekijk

Een dagje Rotterdam met Shannon

Bekijk

Vakantie Turkije

Bekijk

Joey terug naar school

Bekijk

Samen eten